του Δημήτρη Ρηγόπουλου, kathimerini.gr*

Παρατηρώ (με ικανοποίηση) ότι το θέμα της επιλεκτικής ή (για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) της μη εφαρμογής του αντικαπνιστικού νόμου στην Ελλάδα συσπειρώνει μια δυναμική μειοψηφία που υπερασπίζεται το δικαίωμά της να τη σέβονται όταν μοιράζεται χώρους κοινωνικής συνεύρεσης και αναψυχής (εστιατόρια, μπαρ, κ.λπ.).

Φυσικά, πάντα υπάρχει και ο αντίλογος που αναπτύσσεται σε δύο άξονες: στον πρώτο αναγνωρίζεται μεν το ελληνικό «παράδοξο» αλλά την ίδια στιγμή επιστρέφει το αίτημα νομοθετικής πρόνοιας για την καθιέρωση χώρων και για καπνιστές. Την πλήρη αποτυχία αυτής της θέσης τη βλέπουμε σήμερα: σε ορισμένα εστιατόρια που διαθέτουν μπαρ απαγορεύεται να καπνίσεις όσο βρίσκεσαι στο τραπέζι σου αλλά την ίδια στιγμή «καπνίζεις» κανονικότατα το σύννεφο που έρχεται από το μπαρ καθώς εκεί επιτρέπεται… Σε πολλές περιπτώσεις, το «μπαρ» από τον χώρο του εστιατορίου απέχει ένα μέτρο… Σε αυτό το περιβάλλον, το ελληνικό δαιμόνιο κατασκευάζει πατέντες από το πουθενά διαχωρίζοντας χώρους (μη καπνιστών και καπνιστών) με κάθε είδους πετάσματα, λιγότερο ή περισσότερο στεγανά, έτσι ώστε να καλλιεργείται η αίσθηση (ή η ψευδαίσθηση) ότι εμποδίζεται η κυκλοφορία του αέρα και ότι, τελικά, γίνεται σεβαστό το γράμμα του νόμου.

(*) Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο: kathimerini.gr